Timothy Radcliffe, ex-magister van de dominicanenorde, heeft enkele maanden geleden in een lezing voor het Christen forum Limburg zijn talrijke toehoorders verrast doen opkijken toen hij verklaarde dat de leer over Gods drievuldigheid het grootste geschenk is dat christenen onze wereld van vandaag kunnen aanbieden. Er is geen menselijk wezen, zei hij, dat niet zoekt om een ander lief te hebben. Voor de meeste mensen is het de zin van hun leven. De liefde waar we allemaal naar op zoek zijn is drievuldigheidsliefde: een liefde van volkomen gelijkwaardigheid, vrij van elke dominantie of manipulatie. Het is de liefde waarin de Vader alles aan de Zoon geeft, zelfs goddelijkheid en gelijkheid.

Als een tiener voor het eerst verliefd is, is dat het begin van de zoektocht naar 'drievuldigheid'. Als ouders leren van hun kinderen te houden en hen te helpen op de lange weg naar volwassenheid, is dat 'drievuldigheidsliefde' in actie.

Een god die alleen maar een eenling zou zijn, gevangen in eeuwige alleenheid vóór de schepping van de wereld, zou misschien wel op ons gesteld kunnen zijn, maar hij zou niet van ons kunnen houden in de christelijke zin: we zouden immers nooit worden opgeheven tot gelijkheid. Zo'n god zou ons misschien gaarne zien zoals wij onze hond gaarne zien. Maar de God in wie wij geloven is geen eenling. God is de liefde waarin de Vader door de Geest aan de Zoon gelijkheid en goddelijkheid geeft.

Christenen leven vandaag in een hard tijdsklimaat. Ze worden argwanend en zelfs agressief bejegend. Op bussen in Groot-Brittannië staat de slogan 'Er is waarschijnlijk geen God. Stop dus met piekeren en geniet van het leven'. De opdracht die Jezus volgens het Matteüsevangelie (28,19) aan zijn leerlingen heeft gegeven: op weg te gaan en mensen te dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest, wordt door onze sceptische tijdgenoten van de hand gewezen als het opleggen van onze vooroordelen en ons bekrompen geloof aan andere mensen.

We moeten ons daartegen verdedigen. Maar we mogen niet toegeven aan de bekoring om ons terug te trekken in een getto waarbinnen we de katholieke cultuur van het verleden proberen te herscheppen. Ons opsluiten in knusse gemeenschappen van gelijkgezinden waar we onze overtuigingen delen en dezelfde christelijke taal spreken. Dan lopen we het risico op termijn uit te sterven. Maar even verderfelijk zou het zijn dat we ons zodanig assimileren aan de samenleving dat we er helemaal in opgaan. Dan worden we meegespoeld door de seculiere afvoerpijp.

Er is maar één manier om als christenen te gedijen. We moeten een krachtige christelijke cultuur in leven houden, zelfbewust en vitaal, maar in een dynamische wisselwerking met de eigentijdse cultuur.

De kerk leeft zoals een levenskrachtige boom. Hij groeit en bloeit door zijn wisselwerking met zijn omgeving. De blaren krijgen zonlicht en zetten dat om in suikers. De wortels graven in de diepte naar voedsel en water. De schors is zijn onmisbare huid. De boom bestaat op zichzelf natuurlijk, maar leeft maar in veelvuldige wisselwerking met wat hij zelf niet is: zon, regen, en nu en dan een portie vogelpoep! Hermetisch van de wereld afgesloten zou hij sterven. Het christendom zal bloeien als het in dynamische interactie staat met onze seculiere cultuur. Zoals een boom zal het moeten actief zijn aan zijn randen, op die plaatsen en punten waar het in wisselwerking staat met de omgevende wereld.